Emeklilik ve vergi: gerçekte ne düşülebilir

Üç katman, üç vergi mantığı

Alman emeklilik sistemi 2005'ten beri üç katmandan oluşur. Aralarındaki temel fark tek bir soruda toplanır: vergi ne zaman doğar — girişte mi, çıkışta mı?

1. katman: temel güvence

Yasal emekliliğin yanında buraya Basisrente, yaygın adıyla Rürup emekliliği girer. Primler 2023'ten beri % 100 oranında özel gider olarak gösterilebilir — yıllık bir üst sınıra kadar. 2026 için bu sınır 30.825,60 € (tek beyan) ve 61.651,20 € (birlikte beyan); değer her yıl güncellenir.

% 42'lik bir marjinal vergi oranında yatırılan her euronun neredeyse yarısı vergi iadesi olarak geri döner. Bu, Alman vergi hukukunun emeklilik alanında sunduğu en güçlü anlık kaldıraçtır. Bedeli ise ciddidir:

• Feshedilemez — emeklilikten önce paraya ulaşamazsınız
• Toplu ödeme yok — yalnızca ömür boyu maaş
• Teminat gösterilemez ve devredilemez
• Sınırlı miras — dul/yetim teminatı açıkça eklenmelidir ve maaştan götürür

Buna karşılık birikim aşamasında haciz koruması vardır ve Bürgergeld başvurusunda varlık olarak sayılmaz — serbest meslek sahipleri için sıkça gözden kaçan bir avantaj.

2. katman: teşvikli birikim

Burada işyeri emekliliği ve Riester yer alır. İkisi de girişte teşvik edilir, çıkışta tam vergilendirilir.

bAV'ın çoğu kişinin ancak emeklilikte fark ettiği bir özelliği var: yasal sağlık sigortalıları işyeri emekli maaşı üzerinden ayrıca sağlık ve bakım primi öder — yarısı değil, tamamı. Etkisi maaş dönüşümü yazısında ayrıntılı anlatılıyor.

Riester özellikle devlet katkıları üzerinden değer kazanır — çocuklu aileler ve düşük gelirlerde. Yüksek gelirlerde ise özel gider indirimi öne çıkar. Sözleşmeler maliyet ve karmaşıklık nedeniyle haklı eleştiri alır; ama katkıların belirleyici olduğu durumlarda toptan reddedilmemeli.

3. katman: özel birikim

Özel emeklilik ve fon poliçeleri netten birikir. Girişte teşvik yoktur — buna karşılık çıkışta vergilendirme belirgin biçimde daha yumuşaktır:

• Ömür boyu maaş olarak: yalnızca getiri payı (Ertragsanteil) vergilendirilir; maaşa 65 yaşında başlandığında bu pay görece küçüktür.
• Toplu ödeme olarak: sözleşme en az on iki yıl sürdüyse ve ödeme en erken 62 yaşında yapılırsa, getirinin yalnızca yarısı kişisel oranla vergilendirilir (§ 20 Abs. 1 Nr. 6 EStG).
• Fon poliçelerinde hisse senedi fonu kazançlarına kısmi istisna eklenir.

Üstelik tam esneklik: feshedilebilir, teminat gösterilebilir, miras bırakılabilir; toplu ödeme veya maaş serbestçe seçilebilir.

Hangi çerçeve hangi gelire uyar

Neden en büyük avantaj en iyi seçim değil

Basisrente en yüksek anlık indirimi sunar. Yine de pek çok kişi için yanlış seçimdir — çünkü vergi avantajı, paraya erişimin tamamen kaybedilmesiyle satın alınır.

30 yaşında tüm emeklilik bütçesini Basisrente'ye koyan kişi 45 yaşında ev alırken sorun yaşar. Para vardır ama ulaşılamaz. Bu durumu düzenli olarak görüyorum — genellikle yalnızca vergi tasarrufuna bakan bir danışmanlığın sonucu.

Dört yaygın hata

1. Her şeyi tek katmana koymak. Mantıklı bir dağılım birden çok katmanın avantajını kullanır ve varlığın bir kısmını erişilebilir tutar.
2. İşveren katkısını kullanmamak. İşvereniniz yasal % 15'in belirgin üzerinde ödüyorsa bu, alabileceğiniz en yüksek garantili "getiri"dir.
3. Eski sözleşmeleri körü körüne feshetmek. Doksanlı ve iki binli yılların başındaki poliçeler bugün artık bulunmayan garanti koşulları içerebilir. Önce incele, sonra karar ver.
4. Yalnızca maliyete ya da yalnızca getiriye bakmak. İkisi de tek başına yanıltır. Belirleyici olan, vergi, masraf ve primlerden sonra fiilen ne kaldığıdır.

Sonuç

Vergi çerçevesi sonucun önemli bir bölümünü belirler — ama tek ölçüt değildir. İyi bir emeklilik planı vergi avantajını yeterli erişilebilirlikle birleştirir ve önümüzdeki on–on beş yılda hayatınızda olacaklara uyar.

Kısa versiyon emeklilik planlaması sayfasında.